"ΕΚΡΗΚΤΙΚΕΣ" ΣΤΙΓΜΕΣ

Στιγμές…Τη μια στιγμή είμαστε εδώ και την άλλη έχουμε φύγει. Τη μια στιγμή έχουμε κόσμο γύρω μας και την άλλη όλος ο κόσμος έχει φύγει. Τη μια στιγμή ζούμε μέσα στην ηρεμία και μια άλλη στιγμή μέσα στο χάος.
Χιλιάδες στιγμές, μοναδικές, που δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω. Και μέσα σε μια απλή στιγμή πόση φασαρία μπορούμε να κάνουμε.  
Συγκρούσεις, θυμός, φωνές, ψέματα, μίσος, βία, μάχες μόνο για μια μικρή στιγμή!
Ζούμε μέσα στον φόβο και την καχυποψία, και στην προσπάθεια μας να κυριαρχήσουμε, ξεσπάμε παντού με το παραμικρό.
Πλήρως καλυμμένοι με τις πανοπλίες μας, με σφιχτές τις γροθιές μας, έτοιμοι να εκραγούμε. Και μια στιγμή μονό αρκεί για να πληγώσουμε τους γύρω μας, για να βγάλουμε έξω όλο τον εγωισμό μας, για να ασκήσουμε κάθε μορφής βία. Σε μια στιγμή μονό, χωρίς να σκεφτόμαστε. Πολύ φασαρία για το τίποτα. Και μετά η στιγμή περνάει…Άλλες φορές ξεχνιέται και άλλες αφήνει σημάδια και σε μας και στους γύρω μας.
Ας σκεφτούμε λίγο το πόσο επηρεάζουμε τα πάντα γύρω μας μέσα σε μια στιγμή με τις πράξεις, τα λόγια και τις σκέψεις μας. Ας σκεφτούμε πόσα πράγματα θα μπορούσαμε να είχαμε αλλάξει μέσα σε μια στιγμή.
Γιατί πάντα αντιδρούμε έτσι; Οφείλεται σε εκρηκτική ιδιοσυγκρασία ή μήπως προσπαθούμε να καλύψουμε την αίσθηση του πόνου που σιγοβράζει μέσα μας;

Η πανοπλία προστατεύει τον πολεμιστή σε κάθε μάχη. Μετά όμως, ο πολεμιστής την βγάζει για να φροντίσει τυχών πληγές, αλλά και για να την καθαρίσει, να τη συντηρήσει, να τη γυαλίσει, για να την έχει έτοιμη για την επόμενη μάχη. Δεν μένει πάνοπλος όλη την ώρα. γιατί γνωρίζει πως μπορεί από λάθος να πληγώσει κάποιον συμπολεμιστή του.

Το ίδιο ισχύει και για μας. Το να κρυβόμαστε πίσω από μια μάσκα, από μία πανοπλία δεν θεραπεύουμε τις πληγές μας, απλά τις καλύπτουμε. Χρησιμοποιώντας την πανοπλία μας, νομίζουμε πως θα φοβίσουμε τους ανθρώπους γύρω μας, θα τους επιβληθούμε και πως έτσι προστατεύουμε τον εαυτό μας απ’ το να πληγωθεί. Κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Η οργή όμως σιγοβράζει μέσα μας και για να κρύψουμε τους δικούς μας φόβους και ανησυχίες καταλήγουμε να κάνουμε εμείς όλα αυτά που φοβόμαστε πως θα μας κάνουν. Και το αποτέλεσμα δεν μας αρέσει. Όλα μέσα σε μία στιγμή.

Μια στιγμή αρκεί όμως και για να βγάλουμε την πανοπλία. Σίγουρα μπορούμε να το κάνουμε. Το ερώτημα είναι, Θέλουμε;
 

Ο ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΚΡΙΣΗΣ

“Φαύλος κύκλος είναι η κατάσταση όπου επιλύοντας ένα πρόβλημα, δημιουργείται ένα άλλο, το οποίο όμως οδηγεί ξανά στο αρχικό πρόβλημα και κατά συνέπεια σε αδιέξοδο”.
Όσο απλοϊκός κι είναι ο όρος αυτός στο λεξικό, τόσο δύσκολο είναι να ξεφύγουμε από τέτοιου είδους καταστάσεις στη ζωή μας.

Τον τελευταίο καιρό, παρατηρώ μια αύξηση γκρίνιας, νευρικότητας, επιθετικότητας, αμφιβολιών, καχυποψίας, κριτικής κάθε είδους για διάφορα θέματα. Ειδικά η κριτική και κυρίως η κατάκριση, είναι η “νέα μόδα” των ημερών μας.
Πάρτε για παράδειγμα μια “διαδικτυακή κοινωνία” όπως το Facebook.
Καθημερινά εκατομμύρια άνθρωποι, διαφόρων ηλικιών, κάνουν όλων των ειδών τις αναρτήσεις στον “τοίχο” τους, σε φίλους, σε ομάδες...και αμέσως ξεκινούν τα θετικά σχόλια και τα “Like”, αν πρόκειται για κάτι που μας αρέσει, μας εμπνέει, μας ευχαριστεί κλπ.
Τι γίνεται όμως όταν η ανάρτηση ΔΕΝ μας αρέσει;
Ξεκινάμε αμέσως τα αρνητικά σχόλια, τις κατακρίσεις, κοροϊδεύουμε, ειρωνευόμαστε, πολλές φορές βρίζουμε, προτρέπουμε άλλους να απομονώσουν  ή να διαγράψουν άτομα.
ΟΛΟΙ το έχουμε κάνει αυτό και όποιος πει το αντίθετο, απλά κοροϊδεύει τον εαυτό του.
Κι αν δούμε κάποιον να τα κάνει όλα αυτά και δεν συμφωνούμε με τις πράξεις του, τότε τι κάνουμε; Αρχίζουμε κι εμείς να κάνουμε το ακριβώς ίδιο σε εκείνον (ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνουμε). Οπότε πέφτουμε σε φαύλο κύκλο. Κατακρίνουμε αυτούς που κατακρίνουν.

Όπως ακριβώς γίνεται στις διαδικτυακές κοινωνίες, έτσι γίνεται και στον πραγματικό κόσμο. Μόλις γίνει κάτι που δεν μας αρέσει, αμέσως ξεκινάει ένας φαύλος κύκλος γκρίνιας, επιθετικότητας και κατάκρισης.
Αλήθεια, ποια είναι η λύση σε όλο αυτό; Η αποστασιοποίηση ή συνεχίζουμε να μπαίνουμε σε φαύλους κύκλους; Μπορούμε άραγε να αποστασιοποιηθούμε μπροστά σε κάτι που θεωρούμε άδικο; Υπάρχει τρόπος να δείξουμε σε αυτόν που κατακρίνει το “λάθος”, χωρίς να τον κρίνουμε αρνητικά κι εμείς; Γιατί τις περισσότερες φορές πέφτουμε κι εμείς στο ίδιο λάθος, χωρίς να το καταλάβουμε. Μιλάω καλά εκ πείρας…

Περιμένω τα σχόλια και τις σκέψεις σας…καλές ή κακές!

Η ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ

Η πράξη της συγχώρεσης λαμβάνει χώρα στο μυαλό μας. Δεν έχει πραγματικά καμία σχέση με το άλλο πρόσωπο.

Όταν κατηγορούμε κάποιον άλλο, χάνουμε πολύτιμη ενέργεια και δύναμη, επειδή ρίχνουμε όλη την ευθύνη σε εκείνον. Πολλοί άνθρωποι στη ζωή μας μπορεί να συμπεριφερθούν με τρόπο που θα μας προκαλέσει  δυσάρεστα συναισθήματα και αντιδράσεις. Ωστόσο, επειδή δεν είναι “μέσα στο μυαλό μας”, δεν μπορούν να ξέρουν πως θα αντιδράσουμε εμείς. Αναλαμβάνοντας λοιπόν την ευθύνη για τα δικά μας συναισθήματα και αντιδράσεις, μαθαίνουμε να επιλέγουμε συνειδητά πως θα ανταποκριθούμε σε κάθε περίπτωση και όχι απλώς να αντιδρούμε.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για δυσαρέσκεια, χωρίς να μιλάμε για συγχώρεση. Το να συγχωρέσουμε κάποιον δεν σημαίνει πως εγκρίνουμε τη συμπεριφορά του. Είναι απλά μια πράξη απελευθέρωσης του εαυτού μας από αρνητική ενέργεια.

Με τη συγχώρεση δεν σημαίνει πως θα επιτρέψεις τις άσχημες συμπεριφορές ή αρνητικές ενέργειες του άλλου να συνεχιστούν στη ζωή σου. Αφήνεις τα γεγονότα να περάσουν, απελευθερώνοντας τον. Και έτσι ρυθμίζεις υγιή όρια τα οποία κάνουν καλό όχι μόνο σε σένα, αλλά στο άλλο άτομο.

Κατά κάποιον τρόπο, δεν υπάρχουν λάθη με τη έννοια του λάθους. Όταν οι καρδιές μας είναι κλειστές και αισθανόμαστε δυσαρέσκεια, θυμό και θλίψη, είναι δύσκολο να δούμε κάτι καλό. Ωστόσο, όταν οι καρδιές μας ανοίξουν, η αρνητικότητα εξαφανίζεται και είμαστε σε θέση να αποβάλουμε αυτές τις παλιές σκέψεις και να επιστρέψουμε στη χαρά, η οποία υπάρχει πάντα μέσα μας.

Όσο κι αν συμβαίνουν γύρω μας χαοτικές καταστάσεις, όσο κι αν κάποια πράγματα μπορεί να πηγαίνουν με τον τρόπο που θέλουμε ή όχι, ό,τι κι αν κάνουμε αυτή τη στιγμή, όπως και να είμαστε, αυτό που έχει σημασία είναι να μπορούμε να αγαπήσουμε και να αποδεχτούμε τον εαυτό μας. Και όταν το κάνουμε αυτό, οι δύσκολες στιγμές δεν θα μπορούν πλέον να μας επηρεάσουν αρνητικά.

ΜΗΝ ΚΡΥΒΕΣΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ…ΘΑ ΣΕ ΒΡΕΙ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΠΑΣ

Πολλές φορές, έχουμε βρεθεί να αποκρύπτουμε την αλήθεια ή να λέμε ψέματα σε άλλους ανθρώπους. Άλλοτε γίνεται καλοπροαίρετα, π.χ. για να μην πληγώσουμε κάποιον, ενώ άλλες φορές το κάνουμε από εγωισμό ή καθαρά για να κοροϊδέψουμε.
Η αλήθεια όμως, όσο και να προσπαθούμε να τη “θάψουμε”, αργά ή γρήγορα, πάντα βγαίνει στην επιφάνεια.
Αξίζει άραγε να πούμε ψέματα ή να κρύψουμε κάτι, έστω και αν θεωρούμε πως το κάνουμε για το καλό του άλλου; Κάποια στιγμή θα μαθευτούν όλα και τότε ίσως να έχουμε πληγώσει χειρότερα τον άλλο που δεν του είπαμε την αλήθεια από την αρχή.
Όταν όμως αποφασίζουμε να πούμε ψέματα από εγωισμό, εμπάθεια, μίσος, τότε υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα. Γιατί δεν κάνουμε κακό μόνο στον άλλο, αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό.
Έχετε σκεφτεί πόσο μπορεί να πληγωθεί κάποιος από τις πράξεις και τα λόγια μας, όταν μάθει πως τον κοροϊδέψαμε; Πόσο άσχημα θα αισθανθεί όταν μάθει, πως αντί να συζητήσουμε μαζί του αυτό που μας ενοχλεί, είπαμε πράγματα σε τρίτους, πίσω από την πλάτη του; Και τις περισσότερες φορές που το κάνουμε αυτό, φουσκώνουμε τα γεγονότα, έτσι ώστε να φανούμε “θύματα” των περιστάσεων; Ειδικά όταν θέλουμε να κατηγορήσουμε, είμαστε πρώτοι στην ψευτιά!
Αξίζει να το κάνουμε αυτό; Να δηλητηριάζουμε την ψυχή μας και τις ψυχές των άλλον με αυτόν τον τρόπο, μόνο και μόνο για να καλύψουμε τις αδυναμίες μας;

Τέτοιες πράξεις δεν αρμόζουν σε Έλληνες! Και δυστυχώς, αφήνουμε μικροδιαφορές και εμπάθειες να μας διχάσουν.
Μήπως ήρθε όμως η ώρα να το αλλάξουμε αυτό;
Μήπως ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε τον Εαυτό μας στον καθρέπτη και να τον συγχωρήσουμε;
Μήπως ήρθε η ώρα να συγχωρήσουμε όλους όσους μας πλήγωσαν;
Μήπως ήρθε η ώρα να ζητήσουμε συγνώμη από όλους όσους πληγώσαμε;
Μήπως ήρθε η ώρα να πούμε την αλήθεια και να πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας;

Έχουμε κοινές αποστολές, και ενωμένοι οι Έλληνες μπορούμε να νικήσουμε το σκοτάδι, για το Ανώτερο Καλό όλων μας.
Ας σταματήσουμε να “βάζουμε τρικλοποδιές” στους συμπολεμιστές μας.
Ας σταματήσουμε να μιλάμε με λόγια μίσους, πίσω από την πλάτη τους.
Ας σταματήσουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας.

ΟΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ, ΟΙ ΕΓΩΙΣΜΟΙ, Η ΚΑΧΥΠΟΨΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΣΩΠΛΑΤΑ ΜΑΧΑΙΡΩΜΑΤΑ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ.
ΑΥΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΣΚΟΤΕΙΝΟΙ. ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΕΡΙΔΕΣ, ΜΙΣΗ, ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ, ΦΟΒΟ. ΜΑΣ ΒΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΤΡΩΓΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΟΥΝ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΩΘΟΥΝ, ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ!

ΠΕΡΙ ΠΡΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Πνευματικός είναι ο ελεύθερος άνθρωπος που η ψυχή του δεν εξαρτάται από κανέναν άλλο άνθρωπο, από δόγματα, έθιμα και θρησκείες.
Η ζωή του δεν μπαίνει σε καλούπι, συστήματα ή προγραμματισμό. Αποφασίζει εκείνος κατά συνείδηση και δεν αφήνει να αποφασίζουν άλλοι για αυτόν. Δεν ακολουθεί ομάδες και πλήθη, αντίθετα προτιμά στιγμές μοναχικότητας, αλλά όχι μοναξιάς, παρόλο που δεν φοβάται να μείνει μόνος.
Δεν τον ενδιαφέρει να συσσωρεύσει γνώσεις μέσα από βιβλία, γιατί η πραγματική γνώση είναι βιωματική και υπαρξιακή. Για αυτό ζει ελεύθερα και έντονα.
Ο πνευματικός άνθρωπος, είναι γεμάτος αγάπη και φως και τα προσφέρει από την καρδιά του, σε όλα τα πλάσματα του Σύμπαντος, χωρίς όρους και διακρίσεις, χωρίς να περιμένει κάτι ως ανταμοιβή.
Πάντα τον κυριεύει η χαρά και η αισιοδοξία και δεν είναι σοβαροφανής.
Για τους λόγους αυτούς, δεν τον επηρεάζουν κοινωνικοπολιτικά ή οικονομικά προβλήματα, δεν έχει ανάγκη να εμπλακεί σε καθημερινές ανθρώπινες συγκρούσεις, δεν χρησιμοποιεί θέατρα ελέγχου με σκοπό να επιβληθεί ή να “κλέψει” ενέργεια από άλλους. Δεν κρίνει κανέναν για τις πράξεις του, γιατί πρώτα έχει κρίνει τον εαυτό του και δεν μιλάει αρνητικά για άλλους όταν δεν είναι παρόντες. Δεν επιβάλει σε κανέναν τα πιστεύω και τις πεποιθήσεις του και δεν προσπαθεί να ελέγξει τα πάντα γύρω του.
Ακόμα και αν βρεθεί σε στιγμές αδυναμίας, ξέρει πώς θα τα καταφέρει, χωρίς να χάσει τον Εαυτό του.

ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΕΝΟΣ ΦΩΤΕΙΝΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ

Ένας Πολεμιστής δεν αφήνει εκείνον που θέλει να του κάνει κακό να τον συνοδεύσει. Πολύ περισσότερο, δεν θέλει να τον βλέπουν παρέα με εκείνους που επιθυμούν να “τον παρηγορήσουν”.
Αποφεύγει εκείνους που βρίσκονται δίπλα του μόνο σε περίπτωση ήττας· αυτοί οι ψεύτικοι φίλοι θέλουν να αποδείξουν ότι η αδυναμία ανταμείβει. Φέρνουν πάντα κακές ειδήσεις. Προσπαθούν διαρκώς να καταστρέψουν την εμπιστοσύνη του πολεμιστή κάτω από το μανδύα της “αλληλεγγύης”.
Όταν τον βλέπουν πληγωμένο, ξεσπούν σε κλάματα, αλλά βαθιά στην καρδιά τους είναι ευχαριστημένοι που ο πολεμιστής έχασε τη μάχη. Δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό αποτελεί μέρος της σύγκρουσης.
Οι πραγματικοί σύντροφοι ενός Πολεμιστή βρίσκονται πάντα στο πλευρό του, τόσο στις δύσκολες, όσο και στις ευνοϊκές στιγμές

Paulo Coelho ~ “Το εγχειρίδιο του Πολεμιστή του φωτός.”

ΑΝΩΤΕΡΕΣ "ΠΕΡΙΟΧΕΣ" ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ

Όταν νιώθετε ευάλωτοι, οτιδήποτε το αρνητικό συμβαίνει γύρω σας αναστατώνει και σας ενοχλεί όπως διάφορα γεγονότα ή η συμπεριφορά άλλων προς το μέρος σας και ούτω καθεξής.
Για να μην επηρεάζεστε από την αρνητικότητα, θα πρέπει να “ανέβετε” σε περιοχές όπου η αρνητικότητα δεν έχει πλέον “κατοχή” πάνω σας.
Μην αναρωτιέστε αν αυτές οι περιοχές υπάρχουν πραγματικά, γιατί υπάρχουν στον εαυτό σας, όπως ακριβώς υπάρχουν στο Σύμπαν. Και αν δεν το έχετε συνειδητοποιήσει αυτό ακόμη, είναι γιατί δεν έχετε εξασκηθεί στο να παρατηρείτε τον εαυτό σας.
Σίγουρα θα έχετε εκπλαγείτε με το πώς τα γεγονότα που σας στενοχώρησαν στο παρελθόν, δεν σας επηρεάζουν όταν επαναληφθούν υπό διαφορετικές συνθήκες.
Αυτό δεν σημαίνει πως έχετε χάσει κάθε αίσθηση του συναισθήματος, αλλά κάποιο λόγο η συνείδησή σας έχει αυξηθεί σε τέτοιο επίπεδο, όπου αυτά τα γεγονότα δεν μπορούν πλέον να τη φτάσουν. Αυτό είναι η απόδειξη πως υπάρχουν περιοχές εντός ανθρώπων, όπου η αρνητικότητα δεν μπορεί πλέον να ασκήσει κανέναν έλεγχο.