ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ - Γ' )

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ 1103a14–1107a26: Η Ηθική αρετή

Πώς διαπιστώνεται η απόκτηση κάποιας αρετής; – Η αρετή βρίσκεται σε άμεση σχέση με την ευχαρίστηση Ή τη δυσαρέσκεια που προκαλεί μια πράξη (1104b3–1105a16)

ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

ΣημεΙον δΕ δεΙ ποιεΙσθαι τΩν Εξεων τΗν ΕπιγινομΕνην ΗδονΗν Η λΥπην τοΙς Εργοις· Ο μΕν γΑρ ΑπεχΟμενος τΩν σωματικΩν
ΗδονΩν καΙ αΥτΩ τοΥτΩ χαΙρων σΩφρων, Ο δ’ ΑχθΟμενος
ΑκΟλαστος, καΙ Ο μΕν ΥπομΕνων τΑ δεινΑ καΙ χαΙρων Η
μΗ λυποΥμενΟς γε ΑνδρεΙος, Ο δΕ λυποΥμενος δειλΟς. περΙ
ΗδονΑς γΑρ καΙ λΥπας ΕστΙν Η ΗθικΗ ΑρετΗ· διΑ μΕν γΑρ
τΗν ΗδονΗν τΑ φαΥλα πρΑττομεν, διΑ δΕ τΗν λΥπην τΩν
καλΩν ΑπεχΟμεθα. διΟ δεΙ ΗχθαΙ πως εΥθΥς Εκ νΕων, Ως
Ο ΠλΑτων φησΙν, Ωστε χαΙρειν τε καΙ λυπεΙσθαι οΙς δεΙ·
Η γΑρ ΟρθΗ παιδεΙα αΥτη ΕστΙν. Ετι δ’ εΙ αΙ ΑρεταΙ εΙσι περΙ
πρΑξεις καΙ πΑθη, παντΙ δΕ πΑθει καΙ πΑσΗ πρΑξει Επεται ΗδονΗ καΙ λΥπη, καΙ διΑ τοΥτ’ Αν εΙη Η ΑρετΗ περΙ
ΗδονΑς καΙ λΥπας. μηνΥουσι δΕ καΙ αΙ κολΑσεις γινΟμεναι διΑ τοΥτων· ΙατρεΙαι γΑρ τινΕς εΙσιν, αΙ δΕ ΙατρεΙαι
διΑ τΩν ΕναντΙων πεφΥκασι γΙνεσθαι. Ετι, Ως καΙ πρώην
εΙπομεν, πΑσα ψυχΗς Εξις, Υφ’ οΙων πΕφυκε γΙνεσθαι
χεΙρων καΙ βελτΙων, πρΟς ταΥτα καΙ περΙ ταΥτα τΗν φΥσιν Εχει· δι’ ΗδονΑς δΕ καΙ λΥπας φαΥλοι γΙνονται, τΩ
διΩκειν ταΥτας καΙ φεΥγειν, Η Ας μΗ δεΙ Η Οτε οΥ δεΙ Η
Ως οΥ δεΙ Η ΟσαχΩς Αλλως ΥπΟ τοΥ λΟγου διορΙζεται τΑ
τοιαΥτα. διΟ καΙ ΟρΙζονται τΑς ΑρετΑς ΑπαθεΙας τινΑς
καΙ ΗρεμΙας· οΥκ εΥ δΕ, Οτι ΑπλΩς λΕγουσιν, Αλλ’ οΥχ
Ως δεΙ καΙ Ως οΥ δεΙ καΙ Οτε, καΙ Οσα Αλλα προστΙθεται.
ΥπΟκειται Αρα Η ΑρετΗ εΙναι Η τοιαΥτη περΙ ΗδονΑς καΙ
λΥπας τΩν βελτΙστων πρακτικΗ, Η δΕ κακΙα τοΥναντΙον.
γΕνοιτο δ’ Αν ΗμΙν καΙ Εκ τοΥτων φανερΟν Οτι περΙ τΩν
αΥτΩν. τριΩν γΑρ Οντων τΩν εΙς τΑς αΙρΕσεις καΙ τριΩν
τΩν εΙς τΑς φυγΑς, καλοΥ συμφΕροντος ΗδΕος, καΙ [τριΩν]
τΩν ΕναντΙων, αΙσχροΥ βλαβεροΥ λυπηροΥ, περΙ ταΥτα
μΕν πΑντα Ο ΑγαθΟς κατορθωτικΟς Εστιν Ο δΕ κακΟς ΑμαρτητικΟς, μΑλιστα δΕ περΙ τΗν ΗδονΗν· κοινΗ τε γΑρ αΥτη
τοΙς ζΩοις, καΙ πΑσι τοΙς ΥπΟ τΗν αΙρεσιν παρακολουθεΙ·
καΙ γΑρ τΟ καλΟν καΙ τΟ συμφΕρον ΗδΥ φαΙνεται. Ετι
δ’ Εκ νηπΙου πΑσιν ΗμΙν συντΕθραπται· διΟ χαλεπΟν ΑποτρΙψασθαι τοΥτο τΟ πΑθος ΕγκεχρωσμΕνον τΩ βΙΩ. κανονΙζομεν δΕ καΙ τΑς πρΑξεις, οΙ μΕν μΑλλον οΙ δ’ Ηττον,
ΗδονΗ καΙ λΥπΗ. διΑ τοΥτ’ οΥν ΑναγκαΙον εΙναι περΙ ταΥτα
τΗν πΑσαν πραγματεΙαν· οΥ γΑρ μικρΟν εΙς τΑς πρΑξεις
εΥ Η κακΩς χαΙρειν καΙ λυπεΙσθαι. Ετι δΕ χαλεπΩτερον
ΗδονΗ μΑχεσθαι Η θυμΩ, καθΑπερ φησΙν ἩρΑκλειτος, περΙ
δΕ τΟ χαλεπΩτερον ΑεΙ καΙ τΕχνη γΙνεται καΙ ΑρετΗ·
καΙ γΑρ τΟ εΥ βΕλτιον Εν τοΥτΩ. Ωστε καΙ διΑ τοΥτο περΙ
ΗδονΑς καΙ λΥπας πΑσα Η πραγματεΙα καΙ τΗ ΑρετΗ καΙ
τΗ πολιτικΗ· Ο μΕν γΑρ εΥ τοΥτοις χρΩμενος ΑγαθΟς Εσται,
Ο δΕ κακΩς κακΟς. Οτι μΕν οΥν ΕστΙν Η ΑρετΗ περΙ ΗδονΑς
καΙ λΥπας, καΙ Οτι Εξ Ων γΙνεται, ΥπΟ τοΥτων καΙ αΥξεται καΙ φθεΙρεται μΗ ΩσαΥτως γινομΕνων, καΙ Οτι Εξ Ων
ΕγΕνετο, περΙ ταΥτα καΙ ΕνεργεΙ, εΙρΗσθω.

ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ:

Σημάδι αποδεικτικό των έξεων πρέπει να θεωρούμε την ευχαρίστηση ή τη δυσαρέσκεια που συνοδεύει τις πράξεις μας. Αυτό θα πει: Όποιος μένει μακριά από τις σωματικές ηδονές και αυτό του προκαλεί ευχαρίστηση, είναι άνθρωπος σώφρων· ακόλαστος είναι αυτός που το πράγμα αυτό τον δυσαρεστεί· επίσης: ο άνθρωπος που στέκεται να αντιμετωπίσει όλα τα επικίνδυνα πράγματα και αυτό του προκαλεί ευχαρίστηση ή, έστω, δεν τον δυσαρεστεί, είναι ανδρείος· δειλός είναι αυτός που το πράγμα αυτό τον δυσαρεστεί. Και όλα αυτά γιατί η ηθική αρετή σχετίζεται στην πραγματικότητα με την ευχαρίστηση και με τη δυσαρέσκεια: η ευχαρίστηση μας εξωθεί να κάνουμε ευτελή πράγματα, η δυσαρέσκεια μας κρατάει μακριά από τα όμορφα πράγματα. Γι' αυτό και είναι ανάγκη ―όπως το λέει ο Πλάτωνας― να έχει πάρει κανείς ήδη από μικρός εκείνη την αγωγή που θα τον κάνει να ευχαριστιέται και να δυσαρεστείται με αυτά που πρέπει· αυτή είναι η σωστή παιδεία.
Έπειτα, αν λάβουμε υπόψη μας ότι οι αρετές έχουν σχέση με τις πράξεις και με τα πάθη και ότι κάθε πάθος και κάθε πράξη συνοδεύεται από ευχαρίστηση ή δυσαρέσκεια, να άλλος ένας λόγος, σκέφτομαι, να πούμε ότι η αρετή βρίσκεται σε σχέση με την ευχαρίστηση και με τη δυσαρέσκεια. Το πράγμα γίνεται φανερό και από τις τιμωρίες, που γίνονται μέσω αυτών· οι τιμωρίες είναι, πράγματι, ένα είδος θεραπείας, και οι θεραπείες γίνονται, φυσικά, με τα αντίθετα.
Επίσης, όπως είπαμε και πριν από λίγο, ο ιδιαίτερος χαρακτήρας κάθε ψυχικής έξης σχετίζεται με το (και προσδιορίζεται από το) είδος των πραγμάτων από τα οποία αυτή γίνεται χειρότερη ή καλύτερη  ― η ποιότητα των ανθρώπων ευτελίζεται ανάλογα με τη στάση τους απέναντι στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα πράγματα, ανάλογα δηλαδή με το κυνήγι και την αποφυγή αυτών που δεν πρέπει, τη στιγμή που δεν πρέπει, με τον τρόπο που δεν πρέπει ― και όσα άλλα λέμε σ' αυτού του είδους τις περιπτώσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που κάποιοι ορίζουν τις αρετές ως καταστάσεις απάθειας, κατά κάποιο τρόπο, και γαλήνιας αταραξίας· δεν τα λένε όμως σωστά, γιατί έτσι μιλούν απλά και γενικότροπα και δεν λένε "με ποιον τρόπο πρέπει", "με ποιον τρόπο δεν πρέπει", "πότε" και όσα άλλα λέμε σχετικά. Μένει λοιπόν ως θεμελιώδης πρόταση ότι αυτού του είδους η αρετή έχει τη δύναμη να πράττει το καλύτερο σε σχέση με τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα, ενώ η κακία (εν σχέσει με τα ίδια αυτά πράγματα) πράττει τα αντίθετα.
Μπορεί όμως, θαρρώ, και με τα εξής ακόμη επιχειρήματα να γίνει φανερό ότι η αρετή και η κακία έχουν σχέση με τα ίδια πράγματα. Τρία είναι τα πράγματα που επιδιώκουμε, τρία και αυτά που κοιτάζουμε να αποφεύγουμε: το ωραίο, το συμφέρον, το ευχάριστο, κι από την άλλη τα αντίθετα τους: το άσχημο, το επιζήμιο, το δυσάρεστο· σε όλα αυτά ο αγαθός άνθρωπος πετυχαίνει το σωστό, ενώ ο κακός αποτυχαίνει. Ιδίως σε ό,τι αφορά στην ευχαρίστηση. Αυτή υπάρχει σε όλα τα ζώα· όπου υπάρχει διαδικασία επιλογής και προτίμησης, η ευχαρίστηση είναι το απαραίτητο παρακολούθημα· ακόμη και το ωραίο και το συμφέρον έχουν την όψη του ευχάριστου. Συνυπάρχει, επίσης, μαζί μας από τη νηπιακή μας ηλικία· γι’ αυτό και είναι δύσκολο να διώξουμε από μέσα μας αυτό το πάθος, από το οποίο έχει διαποτιστεί η ζωή μας. Και τις πράξεις μας, άλλωστε, τις μετρούμε, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, με μέτρο το ευχάριστο και το δυσάρεστο. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο όλη μας η φιλοσοφική έρευνα δεν μπορεί παρά να είναι γι' αυτά, αφού δεν είναι καθόλου μικρή η σημασία που έχει για τις πράξεις μας το να αισθανόμαστε σωστά ή λανθασμένα τη χαρά και τη λύπη.
Και για να χρησιμοποιήσουμε τον λόγο του Ηράκλειτου, είναι δυσκολότερο να παλέψεις με την ηδονή παρά με το θυμό, η επιστήμη όμως και η αρετή έχουν πάντοτε να κάνουν με το δυσκολότερο, γιατί τότε το καλό γίνεται καλύτερο. Και γι' αυτόν επομένως το λόγο όλη η συζήτηση για την αρετή και για την πολιτική τέχνη είναι συζήτηση για το ευχάριστο και για το δυσάρεστο, αφού αυτός που ξέρει να χειρίζεται σωστά το ευχάριστο και το δυσάρεστο θα γίνει καλός, ενώ αυτός που τα χειρίζεται άσχημα θα γίνει κακός.
Για το ότι λοιπόν η αρετή σχετίζεται με το ευχάριστο και με το δυσάρεστο· για το ότι οι πράξεις που τη γεννούν είναι επίσης αυτές που την αυξάνουν αλλά και την καταστρέφουν (αν γίνονται με διαφορετικό τρόπο)· για το ότι, τέλος, η αρετή πραγματώνεται με πράξεις σαν αυτές από τις οποίες προήλθε, ας θεωρηθούν αρκετά όσα είπαμε.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ - Β' )

ΑΡΙΣΤΟΤΕλουσ  ΗΘΙΚΑ ΝικΟΜΑΧΕΙΑ 1103a14–1107a26:  Η ηθικΗ αρετΗ

Μια καΙρια επισήμανση: η μεσΟτητα αποτελεί εχΕγγυο για τις ηθικΕς αρετΕς (1103b26–1104b3)

ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

ΕπεΙ οΥν Η παροΥσα πραγματεΙα οΥ θεωρΙας ΕνεκΑ
Εστιν Ωσπερ αΙ Αλλαι (οΥ γΑρ Ινα εΙδΩμεν τΙ Εστιν Η ΑρετΗ
σκεπτΟμεθα, Αλλ’ Ιν’ ΑγαθοΙ γενΩμεθα, ΕπεΙ οΥδΕν Αν Ην
Οφελος αΥτΗς), ΑναγκαΙον ΕπισκΕψασθαι τΑ περΙ τΑς
πρΑξεις, πΩς πρακτΕον αΥτΑς· αΥται γΑρ εΙσι κΥριαι καΙ
τοΥ ποιΑς γενΕσθαι τΑς Εξεις, καθΑπερ εΙρΗκαμεν. τΟ μΕν οΥν
κατΑ τΟν ΟρθΟν λΟγον πρΑττειν κοινΟν καΙ ΥποκεΙσθω —ΡηθΗσεται δ’ Υστερον περΙ αΥτοΥ, καΙ τΙ Εστιν Ο ΟρθΟς λΟγος,
καΙ πΩς Εχει πρΟς τΑς Αλλας ΑρετΑς. ΕκεΙνο δΕ προδιομολογεΙσθω, Οτι πΑς Ο περΙ τΩν πρακτΩν λΟγος τΥπΩ
καΙ οΥκ ΑκριβΩς ΟφεΙλει λΕγεσθαι, Ωσπερ καΙ κατ’ ΑρχΑς
εΙπομεν Οτι κατΑ τΗν Υλην οΙ λΟγοι ΑπαιτητΕοι· τΑ δ’ Εν
ταΙς πρΑξεσι καΙ τΑ συμφΕροντα οΥδΕν ΕστηκΟς Εχει, Ωσπερ οΥδΕ τΑ ΥγιεινΑ. τοιοΥτου δ’ Οντος τοΥ καθΟλου λΟγου,
Ετι μΑλλον Ο περΙ τΩν καθ’ Εκαστα λΟγος οΥκ Εχει τΑκριβΕς· οΥτε γΑρ ΥπΟ τΕχνην οΥθ’ ΥπΟ παραγγελΙαν οΥδεμΙαν
πΙπτει, δεΙ δ’ αΥτοΥς ΑεΙ τοΥς πρΑττοντας τΑ πρΟς τΟν καιρΟν σκοπεΙν, Ωσπερ καΙ ΕπΙ τΗς ΙατρικΗς Εχει καΙ τΗς
κυβερνητικΗς. ΑλλΑ καΙπερ Οντος τοιοΥτου τοΥ παρΟντος
λΟγου πειρατΕον βοηθεΙν. πρΩτον οΥν τοΥτο θεωρητΕον, Οτι
τΑ τοιαΥτα πΕφυκεν Υπ’ ΕνδεΙας καΙ ΥπερβολΗς φθεΙρεσθαι, (δεΙ γΑρ ΥπΕρ τΩν ΑφανΩν τοΙς φανεροΙς μαρτυρΙοις
χρΗσθαι) Ωσπερ ΕπΙ τΗς ΙσχΥος καΙ τΗς ΥγιεΙας ΟρΩμεν·
τΑ τε γΑρ ΥπερβΑλλοντα γυμνΑσια καΙ τΑ ΕλλεΙποντα
φθεΙρει τΗν ΙσχΥν, ΟμοΙως δΕ καΙ τΑ ποτΑ καΙ τΑ σιτΙα
πλεΙω καΙ ΕλΑττω γινΟμενα φθεΙρει τΗν ΥγΙειαν, τΑ δΕ
σΥμμετρα καΙ ποιεΙ καΙ αΥξει καΙ σΩζει. οΥτως οΥν καΙ
ΕπΙ σωφροσΥνης καΙ ΑνδρεΙας Εχει καΙ τΩν Αλλων ΑρετΩν.
Ο τε γΑρ πΑντα φεΥγων καΙ φοβοΥμενος καΙ μηδΕν ΥπομΕνων δειλΟς γΙνεται, Ο τε μηδΕν Ολως φοβοΥμενος ΑλλΑ
πρΟς πΑντα βαδΙζων θρασΥς· ΟμοΙως δΕ καΙ Ο μΕν πΑσης ΗδονΗς ΑπολαΥων καΙ μηδεμιΑς ΑπεχΟμενος ΑκΟλαστος, Ο δΕ πΑσαν φεΥγων, Ωσπερ οΙ Αγροικοι, ΑναΙσθητΟς
τις· φθεΙρεται δΗ Η σωφροσΥνη καΙ Η ΑνδρεΙα ΥπΟ τΗς
ΥπερβολΗς καΙ τΗς ΕλλεΙψεως, ΥπΟ δΕ τΗς μεσΟτητος σΩζεται. Αλλ’ οΥ μΟνον αΙ γενΕσεις καΙ αΥξΗσεις καΙ αΙ
φθοραΙ Εκ τΩν αΥτΩν καΙ ΥπΟ τΩν αΥτΩν γΙνονται, ΑλλΑ
καΙ αΙ ΕνΕργειαι Εν τοΙς αΥτοΙς Εσονται· καΙ γΑρ ΕπΙ τΩν
Αλλων τΩν φανερωτΕρων οΥτως Εχει, οΙον ΕπΙ τΗς ΙσχΥος·
γΙνεται γΑρ Εκ τοΥ πολλΗν τροφΗν λαμβΑνειν καΙ πολλοΥς πΟνους ΥπομΕνειν, καΙ μΑλιστα Αν δΥναιτ’ αΥτΑ ποιεΙν
Ο ΙσχυρΟς. οΥτω δ’ Εχει καΙ ΕπΙ τΩν ΑρετΩν· Εκ τε γΑρ
τοΥ ΑπΕχεσθαι τΩν ΗδονΩν γινΟμεθα σΩφρονες, καΙ γενΟμενοι μΑλιστα δυνΑμεθα ΑπΕχεσθαι αΥτΩν· ΟμοΙως δΕ
[1104b] καΙ ΕπΙ τΗς ΑνδρεΙας· ΕθιζΟμενοι γΑρ καταφρονεΙν τΩν φοβερΩν καΙ ΥπομΕνειν αΥτΑ γινΟμεθα ΑνδρεΙοι, καΙ γενΟμενοι μΑλιστα δυνησΟμεθα ΥπομΕνειν τΑ φοβερΑ.

ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ:

Επειδή λοιπόν η παρούσα φιλοσοφική μας ενασχόληση δεν έχει ως στόχο της, όπως οι άλλες, τη θεωρητική γνώση (η έρευνά μας δηλαδή δεν γίνεται για να μάθουμε τι είναι η αρετή, αλλά για να γίνουμε ενάρετοι ― αλλιώς δεν θα είχε κανένα νόημα), είναι ανάγκη να εξετάσουμε το θέμα “πράξεις”, με το νόημα “πώς πρέπει να τις πράττουμε” ― αυτό, φυσικά, επειδή από αυτές εξαρτάται και το τι θα είναι τελικά οι έξεις μας, όπως το έχουμε ήδη πει. Ας βάλουμε λοιπόν ως βάση τη γενικά παραδεκτή αρχή ότι οι πράξεις μας πρέπει να κατευθύνονται από τον ορθό λόγο ― για το θέμα αυτό θα μιλήσουμε πιο κάτω (εκεί θα πούμε και τι είναι ο ορθός λόγος και σε ποια σχέση βρίσκεται προς τις άλλες αρετές). Ας σπεύσουμε όμως να συμφωνήσουμε από τώρα μεταξύ μας πως κάθε φορά που μιλούμε για πράξεις και για συμπεριφορές ο λόγος μας δεν μπορεί παρά να είναι γενικός και όχι ακριβής ως τη λεπτομέρεια· το είπαμε ήδη στην αρχή αρχή, ότι οι φιλοσοφικοί μας λόγοι πρέπει να ζητούμε να είναι αντίστοιχοι προς το θέμα μας ― και, βέβαια, τα θέματα τα σχετικά με τη συμπεριφορά μας και με ό,τι μας συμφέρει και μας ωφελεί δεν έχουν τίποτε το σταθερό, όπως δεν έχουν τίποτε το σταθερό και τα θέματα τα σχετικά με την υγεία μας. Αν αυτό ισχύει για τις γενικότερου περιεχομένου κρίσεις μας, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό δεν μπορεί να είναι ακριβής ως την τελευταία λεπτομέρεια ο λόγος μας για τα επιμέρους θέματα, αφού αυτά δεν αποτελούν αντικείμενο κάποιας συγκεκριμένης επιστήμης ούτε εμπίπτουν σε κάποιους συγκεκριμένους κανόνες, αλλά τα ίδια τα ενεργούντα άτομα πρέπει κάθε φορά να κρίνουν τι ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίσταση ― όπως ακριβώς συμβαίνει και στον χώρο της ιατρικής ή στην τέχνη της διακυβέρνησης του πλοίου.
Παρόλο όμως που η παρούσα μας έρευνα έχει αυτόν τον χαρακτήρα, εμείς πρέπει να της προσφέρουμε όποια συνδρομή μπορούμε. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με την παρατήρηση ότι τα πράγματα αυτά έχουν από τη φύση τους την ιδιότητα να φθείρονται από την έλλειψη και την υπερβολή, όπως ακριβώς βλέπουμε ότι γίνεται στην περίπτωση της σωματικής ρώμης και της υγείας ― το θεωρείτε, φαντάζομαι, φυσικό, για τα όχι φανερά πράγματα να χρησιμοποιούμε τις αποδείξεις που μας προσφέρουν τα φανερά. Έτσι: οι υπερβολικές γυμναστικές ασκήσεις αλλά και οι λειψές φθείρουν τη σωματική δύναμη· επίσης: τα ποτά και τα τρόφιμα, όταν γίνονται περισσότερα ή λιγότερα από κάποια συγκεκριμένη ποσότητα, φθείρουν την υγεία, ενώ τα σύμφωνα με το μέτρο τη γεννούν, την αυξάνουν και τη διασφαλίζουν. Το ίδιο λοιπόν συμβαίνει και στην περίπτωση της σωφροσύνης, της ανδρείας και των άλλων αρετών. Πραγματικά, ο άνθρωπος που συστηματικά τρέπεται σε φυγή μπροστά στο καθετί, που φοβάται τα πάντα και δεν αντιστέκεται σε τίποτε, γίνεται δειλός· ο άνθρωπος, από την άλλη, που δεν φοβάται τίποτε και βγαίνει να αντιμετωπίζει το καθετί, γίνεται απόκοτος· το ίδιο: αυτός που απολαμβάνει συστηματικά όλων των ειδών τις ηδονές και δεν μένει μακριά από καμία, γίνεται ακόλαστος, ενώ αυτός που ―σαν αγροίκος― μένει συστηματικά μακριά από όλες τους, γίνεται, θα λέγαμε, αναίσθητος· συμπέρασμα: τη σωφροσύνη και την ανδρεία τις φθείρει η υπερβολή και η έλλειψη, ενώ η μεσότητα τις σώζει.
Δεν είναι όμως μόνο ότι έχουν την ίδια αρχή και τις ίδιες αιτίες τόσο η γένεση και η αύξηση των αρετών όσο και η φθορά τους· στον ίδιο επίσης χώρο θα εκδηλωθεί και η πραγμάτωσή τους· έτσι, άλλωστε, συμβαίνει και στις άλλες, τις πιο φανερές, περιπτώσεις· π.χ. στην περίπτωση της σωματικής ρώμης: η σωματική ρώμη γεννιέται από την πολλή τροφή και από την άσκηση στους πολλούς κόπους, αυτά όμως τα πράγματα είναι ικανός να τα κάνει κατά κύριο λόγο ο σωματικά ρωμαλέος. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις αρετές: μένοντας συστηματικά μακριά από τις ηδονές γινόμαστε σώφρονες, και όταν γίνουμε, έχουμε πια σε πολύ μεγάλο βαθμό τη δύναμη να μένουμε μακριά τους· το ίδιο και με την ανδρεία: αποκτώντας σιγά σιγά τη συνήθεια να περιφρονούμε τα πράγματα που προκαλούν φόβο και να τα αντιμετωπίζουμε, γινόμαστε ανδρείοι, και όταν γίνουμε, έχουμε πια σε πολύ μεγάλο βαθμό τη δύναμη να τα αντιμετωπίζουμε.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ - Α' )

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛουσ  ΗΘΙΚΑ ΝικΟΜΑΧΕΙΑ 1103a14–1107a26: Η ΗθικΗ αρετΗ

Οι ηθικΕς αρετΕς αποκτΩνται με την επανΑληψη των ηθικΩν πρΑξεων (1103a14-1103b25)

ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:


Διττης δη της αρετης ουσης, της μεν διανοητικης της
δε ηθικης, η μεν διανοητικη το πλειον εκ διδασκαλιας εχει
και την γενεσιν και την αυξησιν, διοπερ εμπειριας δειται
και χρονου, η δ’ ηθικη εξ εθους περιγινεται, οθεν και τουνομα
εσχηκε μικρον παρεκκλινον απο του εθους. εξ ου και δηλον
οτι ουδεμια των ηθικων αρετων φυσει ημιν εγγινεται· ουθεν
γαρ των φυσει οντων αλλως εθιζεται, οιον ο λιθος φυσει
κατω φερομενος ουκ αν εθισθειη ανω φερεσθαι, ουδ’ αν μυριακις αυτον εθιζη τις ανω ριπτων, ουδε το πυρ κατω, ουδ’
αλλο ουδεν των αλλως πεφυκοτων αλλως αν εθισθειη. ουτ’
αρα φυσει ουτε παρα φυσιν εγγινονται αι αρεται, αλλα
πεφυκοσι μεν ημιν δεξασθαι αυτας, τελειουμενοις δε δια του
εθους. ετι οσα μεν φυσει ημιν παραγινεται, τας δυναμεις
τουτων προτερον κομιζομεθα, υστερον δε τας ενεργειας αποδιδομεν (οπερ επι των αισθησεων δηλον· ου γαρ εκ του πολλακις ιδειν η πολλακις ακουσαι τας αισθησεις ελαβομεν,
αλλ’ αναπαλιν εχοντες εχρησαμεθα, ου χρησαμενοι εσχομεν)· τας δ’ αρετας λαμβανομεν ενεργησαντες προτερον,
ωσπερ και επι των αλλων τεχνων· α γαρ δει μαθοντας
ποιειν, ταυτα ποιουντες μανθανομεν, οιον οικοδομουντες οικοδομοι γινονται και κιθαριζοντες κιθαρισται· ουτω δε και τα
μεν δικαια πραττοντες δικαιοι γινομεθα, τα δε σωφρονα
σωφρονες, τα δ’ ανδρεια ανδρειοι. μαρτυρει δε και το γινομενον εν ταις πολεσιν· οι γαρ νομοθεται τους πολιτας εθιζοντες ποιουσιν αγαθους, και το μεν βουλημα παντος νομοθετου  τουτ’ εστιν, οσοι δε μη ευ αυτο ποιουσιν αμαρτανουσιν,
και διαφερει τουτω πολιτεια πολιτειας αγαθη φαυλης. ετι
εκ των αυτων και δια των αυτων και γινεται πασα αρετη
και φθειρεται, ομοιως δε και τεχνη· εκ γαρ του κιθαριζειν
και οι αγαθοι και κακοι γινονται κιθαρισται. αναλογον
δε και οικοδομοι και οι λοιποι παντες· εκ μεν γαρ του
ευ οικοδομειν αγαθοι οικοδομοι εσονται, εκ δε του κακως
κακοι. ει γαρ μη ουτως ειχεν, ουδεν αν εδει του διδαξοντος,
αλλα παντες αν εγινοντο αγαθοι η κακοι. ουτω δη και επι
των αρετων εχει· πραττοντες γαρ τα εν τοις συναλλαγμασι
τοις προς τους ανθρωπους γινομεθα οι μεν δικαιοι οι δε αδικοι, πραττοντες δε τα εν τοις δεινοις και εθιζομενοι φοβεισθαι η θαρρειν οι μεν ανδρειοι οι δε δειλοι. ομοιως δε και
τα περι τας επιθυμιας εχει και τα περι τας οργας· οι μεν
γαρ σωφρονες και πραοι γινονται, οι δ’ ακολαστοι και οργιλοι, οι μεν εκ του ουτωσι εν αυτοις αναστρεφεσθαι, οι δε
εκ του ουτωσι. και ενι δη λογω εκ των ομοιων ενεργειων αι
εξεις γινονται. διο δει τας ενεργειας ποιας αποδιδοναι·
κατα γαρ τας τουτων διαφορας ακολουθουσιν αι εξεις. ου
μικρον ουν διαφερει το ουτως η ουτως ευθυς εκ νεων εθιζεσθαι,
αλλα παμπολυ, μαλλον δε το παν.


ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ:

Δύο είναι τα είδη της αρετής, η διανοητική και η ηθική. Η μεν διανοητική οφείλει τη γένεση και την ανάπτυξή της κατά κύριο λόγο στη διδασκαλία γι αυτό απαιτεί πείρα και χρόνο, ενώ η ηθική αρετή αποκτάται εκ του έθους, για αυτό και το όνομά της μικρή διαφορά παρουσιάζει από το “ήθος”. Από αυτό φαίνεται πως καμία ηθική αρετή δεν υπάρχει μέσα μας εκ φύσεως. Διότι κανένα πράγμα από αυτά που υπάρχουν στη φύση, δεν μπορεί να αποκτήσει άλλες ιδιότητες. Για παράδειγμα ένας λίθος από τη φύση του πηγαίνει προς τα κάτω, δεν είναι δυνατό να συνηθίσει να πηγαίνει προς τα πάνω, έστω κι αν χιλιάδες φορές προσπαθήσει κανείς να της το μάθει πετώντας την και ξαναπετώντας την προς τα πάνω. Ούτε η φωτιά μπορεί να συνηθίσει να πηγαίνει προς τα κάτω. Γενικά δεν υπάρχει πράγμα που από τη φύση συμπεριφέρεται με έναν ορισμένο τρόπο, που να μπορεί να συνηθίσει να συμπεριφέρεται με άλλον τρόπο. Επομένως, οι αρετές δεν υπάρχουν μέσα μας εκ φύσεως ούτε παρά φύση, αλλά η φύση μάς έκανε επιδεκτικούς στις αρετές, τέλειοι όμως σ' αυτές γινόμαστε με τη διαδικασία του έθους (συνήθεια).
Έπειτα, πρώτα αποκτάμε τις δυνάμεις όλων εκείνων που έχομε εκ φύσεως, και κατόπιν αποδίδουμε την ενέργεια τους. (Και αυτό είναι πιο φανερό στις αισθήσεις μας, διότι τις αισθήσεις της όρασης ή της ακοής δεν τις αποκτήσαμε έχοντας δει ή έχοντας ακούσει πολλές φορές, αλλά αντίθετα έχοντάς τες τις χρησιμοποιήσαμε, δεν τις αποκτήσαμε με τη χρήση).
Τις αρετές όμως τις αποκτούμε αφού πρώτα τις εφαρμόσουμε στην πράξη, όπως ακριβώς γίνεται και στις άλλες τέχνες. Τα πράγματα δηλαδή που πρέπει πρώτα να τα μάθουμε προτού αρχίσουμε να τα κάνουμε, τα μαθαίνουμε διά πρακτικής ασκήσεως. Για παράδειγμα οικοδόμοι γίνονται χτίζοντας σπίτια, κιθαριστές παίζοντας κιθάρα. Με όμοιο τρόπο λοιπόν γινόμαστε δίκαιοι όσοι ασκούμε τη δικαιοσύνη, σώφρονες όσοι ασκούμε την σωφροσύνη και ανδρείοι όσοι ασκούμε την ανδρεία.
Την επιβεβαίωση μας την προσφέρει και αυτό που γίνεται στις πολιτείες, διότι οι νομοθέτες κάνουν καλούς τους πολίτες τους ασκώντας τους να αποκτούν τις συγκεκριμένες συνήθειες. Σε αυτό το σημείο έγκειται  βέβαια η πρόθεση του κάθε νομοθέτη. Και για αυτό, όσοι δεν πράττουν τούτο καλώς, σφάλλουν. Και εκεί είναι που διαφέρει μία αγαθή πολιτεία από τη μηδαμινή. Εξ άλλου, είναι ίδιες οι αιτίες και τα μέσα που δημιουργούν και καταστρέφουν κάθε αρετή, ομοίως δε και κάθε τέχνη. Διότι και οι καλοί και οι κακοί κιθαρίστες γίνονται με το να παίζουν κιθάρα, το ίδιο και οι οικοδόμοι και όλοι οι άλλοι: χτίζοντας με καλό τρόπο σπίτια θα γίνουν καλοί οικοδόμοι, χτίζοντας τα όμως με κακό τρόπο θα γίνουν κακοί. Διότι, αν δεν υπήρχε αυτό το πράγμα, δεν θα υπήρχε και η ανάγκη διδασκάλου, και όλοι θα ήταν καλοί ή κακοί εκ γενετής.
Το ίδιον λοιπόν συμβαίνει και σε ό,τι αφορά τις αρετές. Δηλαδή κάνοντας αυτά που κάνουμε στην καθημερινή μας συνάφεια με τους άλλους ανθρώπους άλλοι γινόμαστε δίκαιοι και άλλοι άδικοι. Επίσης, ανάλογα με τις πράξεις μας στις επικίνδυνες και φοβερές περιστάσεις της ζωής και αποκτώντας σιγά σιγά τη συνήθεια να αισθανόμαστε φόβο ή θάρρος, άλλοι γινόμαστε ανδρείοι και άλλοι δειλοί. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σε σχέση με τις επιθυμίες και την οργή: άλλοι γίνονται σώφρονες και πράοι και άλλοι ακόλαστοι και οργίλοι (οξύθυμοι), οι πρώτοι με το να συμπεριφέρονται έτσι στις περιστάσεις αυτές και οι άλλοι με τον αντίθετο τρόπο.
Εν συντομία, οι έξεις γεννιούνται από την επανάληψη όμοιων ενεργειών.
Γι' αυτό και πρέπει να φροντίζουμε οι ενέργειές μας να έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, αφού οι έξεις είναι τελικά αντίστοιχες προς τις διαφορές που οι ενέργειες αυτές παρουσιάζουν μεταξύ τους. Δεν έχει λοιπόν μικρή σημασία να αποκτά κανείς όσο γίνεται πιο νέος αυτές ή εκείνες τις συνήθειες ίσα ίσα έχει πολύ μεγάλη σημασία, ή μάλλον σημαίνει το παν.

ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΟΠΛΙΣΟΥ

ΟΠΛΙΣΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ, ΕΧΕ ΘΑΡΡΟΣ ΚΑΙ ΜΕΙΝΕ ΣΕ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ. ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΑΠΟ ΣΤΙΓΜΗ ΣΕ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΕΣΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ.
ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ ΚΑΙΡΟ…ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΕΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ. ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΟΥ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΣΟΥΝ.
ΓΙΝΕ ΤΟ ΞΙΦΟΣ, ΤΟ ΔΟΡΥ, Η ΑΣΠΙΔΑ. ΣΤΑΣΟΥ ΟΡΘΙΟΣ ΣΕ Ο,ΤΙ ΓΙΝΕΙ.

ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΒΛΑΨΕΙ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΛΑΨΕΙ ΤΗΝ ΘΕΪΚΗ ΨΥΧΗ ΣΟΥ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ. ΠΟΛΛΟΙ ΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΑΝΤΕΞΕΣ. ΔΕΝ ΑΦΗΣΕΣ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΣΚΛΑΒΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΨΥΧΗ ΣΟΥ. ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.
ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ!

"ΕΚΡΗΚΤΙΚΕΣ" ΣΤΙΓΜΕΣ

Στιγμές…Τη μια στιγμή είμαστε εδώ και την άλλη έχουμε φύγει. Τη μια στιγμή έχουμε κόσμο γύρω μας και την άλλη όλος ο κόσμος έχει φύγει. Τη μια στιγμή ζούμε μέσα στην ηρεμία και μια άλλη στιγμή μέσα στο χάος.
Χιλιάδες στιγμές, μοναδικές, που δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω. Και μέσα σε μια απλή στιγμή πόση φασαρία μπορούμε να κάνουμε.  
Συγκρούσεις, θυμός, φωνές, ψέματα, μίσος, βία, μάχες μόνο για μια μικρή στιγμή!
Ζούμε μέσα στον φόβο και την καχυποψία, και στην προσπάθεια μας να κυριαρχήσουμε, ξεσπάμε παντού με το παραμικρό.
Πλήρως καλυμμένοι με τις πανοπλίες μας, με σφιχτές τις γροθιές μας, έτοιμοι να εκραγούμε. Και μια στιγμή μονό αρκεί για να πληγώσουμε τους γύρω μας, για να βγάλουμε έξω όλο τον εγωισμό μας, για να ασκήσουμε κάθε μορφής βία. Σε μια στιγμή μονό, χωρίς να σκεφτόμαστε. Πολύ φασαρία για το τίποτα. Και μετά η στιγμή περνάει…Άλλες φορές ξεχνιέται και άλλες αφήνει σημάδια και σε μας και στους γύρω μας.
Ας σκεφτούμε λίγο το πόσο επηρεάζουμε τα πάντα γύρω μας μέσα σε μια στιγμή με τις πράξεις, τα λόγια και τις σκέψεις μας. Ας σκεφτούμε πόσα πράγματα θα μπορούσαμε να είχαμε αλλάξει μέσα σε μια στιγμή.
Γιατί πάντα αντιδρούμε έτσι; Οφείλεται σε εκρηκτική ιδιοσυγκρασία ή μήπως προσπαθούμε να καλύψουμε την αίσθηση του πόνου που σιγοβράζει μέσα μας;

Η πανοπλία προστατεύει τον πολεμιστή σε κάθε μάχη. Μετά όμως, ο πολεμιστής την βγάζει για να φροντίσει τυχών πληγές, αλλά και για να την καθαρίσει, να τη συντηρήσει, να τη γυαλίσει, για να την έχει έτοιμη για την επόμενη μάχη. Δεν μένει πάνοπλος όλη την ώρα. γιατί γνωρίζει πως μπορεί από λάθος να πληγώσει κάποιον συμπολεμιστή του.

Το ίδιο ισχύει και για μας. Το να κρυβόμαστε πίσω από μια μάσκα, από μία πανοπλία δεν θεραπεύουμε τις πληγές μας, απλά τις καλύπτουμε. Χρησιμοποιώντας την πανοπλία μας, νομίζουμε πως θα φοβίσουμε τους ανθρώπους γύρω μας, θα τους επιβληθούμε και πως έτσι προστατεύουμε τον εαυτό μας απ’ το να πληγωθεί. Κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Η οργή όμως σιγοβράζει μέσα μας και για να κρύψουμε τους δικούς μας φόβους και ανησυχίες καταλήγουμε να κάνουμε εμείς όλα αυτά που φοβόμαστε πως θα μας κάνουν. Και το αποτέλεσμα δεν μας αρέσει. Όλα μέσα σε μία στιγμή.

Μια στιγμή αρκεί όμως και για να βγάλουμε την πανοπλία. Σίγουρα μπορούμε να το κάνουμε. Το ερώτημα είναι, Θέλουμε;
 

Ο ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΚΡΙΣΗΣ

“Φαύλος κύκλος είναι η κατάσταση όπου επιλύοντας ένα πρόβλημα, δημιουργείται ένα άλλο, το οποίο όμως οδηγεί ξανά στο αρχικό πρόβλημα και κατά συνέπεια σε αδιέξοδο”.
Όσο απλοϊκός κι είναι ο όρος αυτός στο λεξικό, τόσο δύσκολο είναι να ξεφύγουμε από τέτοιου είδους καταστάσεις στη ζωή μας.

Τον τελευταίο καιρό, παρατηρώ μια αύξηση γκρίνιας, νευρικότητας, επιθετικότητας, αμφιβολιών, καχυποψίας, κριτικής κάθε είδους για διάφορα θέματα. Ειδικά η κριτική και κυρίως η κατάκριση, είναι η “νέα μόδα” των ημερών μας.
Πάρτε για παράδειγμα μια “διαδικτυακή κοινωνία” όπως το Facebook.
Καθημερινά εκατομμύρια άνθρωποι, διαφόρων ηλικιών, κάνουν όλων των ειδών τις αναρτήσεις στον “τοίχο” τους, σε φίλους, σε ομάδες...και αμέσως ξεκινούν τα θετικά σχόλια και τα “Like”, αν πρόκειται για κάτι που μας αρέσει, μας εμπνέει, μας ευχαριστεί κλπ.
Τι γίνεται όμως όταν η ανάρτηση ΔΕΝ μας αρέσει;
Ξεκινάμε αμέσως τα αρνητικά σχόλια, τις κατακρίσεις, κοροϊδεύουμε, ειρωνευόμαστε, πολλές φορές βρίζουμε, προτρέπουμε άλλους να απομονώσουν  ή να διαγράψουν άτομα.
ΟΛΟΙ το έχουμε κάνει αυτό και όποιος πει το αντίθετο, απλά κοροϊδεύει τον εαυτό του.
Κι αν δούμε κάποιον να τα κάνει όλα αυτά και δεν συμφωνούμε με τις πράξεις του, τότε τι κάνουμε; Αρχίζουμε κι εμείς να κάνουμε το ακριβώς ίδιο σε εκείνον (ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνουμε). Οπότε πέφτουμε σε φαύλο κύκλο. Κατακρίνουμε αυτούς που κατακρίνουν.

Όπως ακριβώς γίνεται στις διαδικτυακές κοινωνίες, έτσι γίνεται και στον πραγματικό κόσμο. Μόλις γίνει κάτι που δεν μας αρέσει, αμέσως ξεκινάει ένας φαύλος κύκλος γκρίνιας, επιθετικότητας και κατάκρισης.
Αλήθεια, ποια είναι η λύση σε όλο αυτό; Η αποστασιοποίηση ή συνεχίζουμε να μπαίνουμε σε φαύλους κύκλους; Μπορούμε άραγε να αποστασιοποιηθούμε μπροστά σε κάτι που θεωρούμε άδικο; Υπάρχει τρόπος να δείξουμε σε αυτόν που κατακρίνει το “λάθος”, χωρίς να τον κρίνουμε αρνητικά κι εμείς; Γιατί τις περισσότερες φορές πέφτουμε κι εμείς στο ίδιο λάθος, χωρίς να το καταλάβουμε. Μιλάω καλά εκ πείρας…

Περιμένω τα σχόλια και τις σκέψεις σας…καλές ή κακές!

Η ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ

Η πράξη της συγχώρεσης λαμβάνει χώρα στο μυαλό μας. Δεν έχει πραγματικά καμία σχέση με το άλλο πρόσωπο.

Όταν κατηγορούμε κάποιον άλλο, χάνουμε πολύτιμη ενέργεια και δύναμη, επειδή ρίχνουμε όλη την ευθύνη σε εκείνον. Πολλοί άνθρωποι στη ζωή μας μπορεί να συμπεριφερθούν με τρόπο που θα μας προκαλέσει  δυσάρεστα συναισθήματα και αντιδράσεις. Ωστόσο, επειδή δεν είναι “μέσα στο μυαλό μας”, δεν μπορούν να ξέρουν πως θα αντιδράσουμε εμείς. Αναλαμβάνοντας λοιπόν την ευθύνη για τα δικά μας συναισθήματα και αντιδράσεις, μαθαίνουμε να επιλέγουμε συνειδητά πως θα ανταποκριθούμε σε κάθε περίπτωση και όχι απλώς να αντιδρούμε.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για δυσαρέσκεια, χωρίς να μιλάμε για συγχώρεση. Το να συγχωρέσουμε κάποιον δεν σημαίνει πως εγκρίνουμε τη συμπεριφορά του. Είναι απλά μια πράξη απελευθέρωσης του εαυτού μας από αρνητική ενέργεια.

Με τη συγχώρεση δεν σημαίνει πως θα επιτρέψεις τις άσχημες συμπεριφορές ή αρνητικές ενέργειες του άλλου να συνεχιστούν στη ζωή σου. Αφήνεις τα γεγονότα να περάσουν, απελευθερώνοντας τον. Και έτσι ρυθμίζεις υγιή όρια τα οποία κάνουν καλό όχι μόνο σε σένα, αλλά στο άλλο άτομο.

Κατά κάποιον τρόπο, δεν υπάρχουν λάθη με τη έννοια του λάθους. Όταν οι καρδιές μας είναι κλειστές και αισθανόμαστε δυσαρέσκεια, θυμό και θλίψη, είναι δύσκολο να δούμε κάτι καλό. Ωστόσο, όταν οι καρδιές μας ανοίξουν, η αρνητικότητα εξαφανίζεται και είμαστε σε θέση να αποβάλουμε αυτές τις παλιές σκέψεις και να επιστρέψουμε στη χαρά, η οποία υπάρχει πάντα μέσα μας.

Όσο κι αν συμβαίνουν γύρω μας χαοτικές καταστάσεις, όσο κι αν κάποια πράγματα μπορεί να πηγαίνουν με τον τρόπο που θέλουμε ή όχι, ό,τι κι αν κάνουμε αυτή τη στιγμή, όπως και να είμαστε, αυτό που έχει σημασία είναι να μπορούμε να αγαπήσουμε και να αποδεχτούμε τον εαυτό μας. Και όταν το κάνουμε αυτό, οι δύσκολες στιγμές δεν θα μπορούν πλέον να μας επηρεάσουν αρνητικά.

ΜΗΝ ΚΡΥΒΕΣΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ…ΘΑ ΣΕ ΒΡΕΙ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΠΑΣ

Πολλές φορές, έχουμε βρεθεί να αποκρύπτουμε την αλήθεια ή να λέμε ψέματα σε άλλους ανθρώπους. Άλλοτε γίνεται καλοπροαίρετα, π.χ. για να μην πληγώσουμε κάποιον, ενώ άλλες φορές το κάνουμε από εγωισμό ή καθαρά για να κοροϊδέψουμε.
Η αλήθεια όμως, όσο και να προσπαθούμε να τη “θάψουμε”, αργά ή γρήγορα, πάντα βγαίνει στην επιφάνεια.
Αξίζει άραγε να πούμε ψέματα ή να κρύψουμε κάτι, έστω και αν θεωρούμε πως το κάνουμε για το καλό του άλλου; Κάποια στιγμή θα μαθευτούν όλα και τότε ίσως να έχουμε πληγώσει χειρότερα τον άλλο που δεν του είπαμε την αλήθεια από την αρχή.
Όταν όμως αποφασίζουμε να πούμε ψέματα από εγωισμό, εμπάθεια, μίσος, τότε υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα. Γιατί δεν κάνουμε κακό μόνο στον άλλο, αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό.
Έχετε σκεφτεί πόσο μπορεί να πληγωθεί κάποιος από τις πράξεις και τα λόγια μας, όταν μάθει πως τον κοροϊδέψαμε; Πόσο άσχημα θα αισθανθεί όταν μάθει, πως αντί να συζητήσουμε μαζί του αυτό που μας ενοχλεί, είπαμε πράγματα σε τρίτους, πίσω από την πλάτη του; Και τις περισσότερες φορές που το κάνουμε αυτό, φουσκώνουμε τα γεγονότα, έτσι ώστε να φανούμε “θύματα” των περιστάσεων; Ειδικά όταν θέλουμε να κατηγορήσουμε, είμαστε πρώτοι στην ψευτιά!
Αξίζει να το κάνουμε αυτό; Να δηλητηριάζουμε την ψυχή μας και τις ψυχές των άλλον με αυτόν τον τρόπο, μόνο και μόνο για να καλύψουμε τις αδυναμίες μας;

Τέτοιες πράξεις δεν αρμόζουν σε Έλληνες! Και δυστυχώς, αφήνουμε μικροδιαφορές και εμπάθειες να μας διχάσουν.
Μήπως ήρθε όμως η ώρα να το αλλάξουμε αυτό;
Μήπως ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε τον Εαυτό μας στον καθρέπτη και να τον συγχωρήσουμε;
Μήπως ήρθε η ώρα να συγχωρήσουμε όλους όσους μας πλήγωσαν;
Μήπως ήρθε η ώρα να ζητήσουμε συγνώμη από όλους όσους πληγώσαμε;
Μήπως ήρθε η ώρα να πούμε την αλήθεια και να πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας;

Έχουμε κοινές αποστολές, και ενωμένοι οι Έλληνες μπορούμε να νικήσουμε το σκοτάδι, για το Ανώτερο Καλό όλων μας.
Ας σταματήσουμε να “βάζουμε τρικλοποδιές” στους συμπολεμιστές μας.
Ας σταματήσουμε να μιλάμε με λόγια μίσους, πίσω από την πλάτη τους.
Ας σταματήσουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας.

ΟΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ, ΟΙ ΕΓΩΙΣΜΟΙ, Η ΚΑΧΥΠΟΨΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΣΩΠΛΑΤΑ ΜΑΧΑΙΡΩΜΑΤΑ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ.
ΑΥΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΣΚΟΤΕΙΝΟΙ. ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΕΡΙΔΕΣ, ΜΙΣΗ, ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ, ΦΟΒΟ. ΜΑΣ ΒΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΤΡΩΓΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΟΥΝ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΩΘΟΥΝ, ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ!

ΠΕΡΙ ΠΡΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Πνευματικός είναι ο ελεύθερος άνθρωπος που η ψυχή του δεν εξαρτάται από κανέναν άλλο άνθρωπο, από δόγματα, έθιμα και θρησκείες.
Η ζωή του δεν μπαίνει σε καλούπι, συστήματα ή προγραμματισμό. Αποφασίζει εκείνος κατά συνείδηση και δεν αφήνει να αποφασίζουν άλλοι για αυτόν. Δεν ακολουθεί ομάδες και πλήθη, αντίθετα προτιμά στιγμές μοναχικότητας, αλλά όχι μοναξιάς, παρόλο που δεν φοβάται να μείνει μόνος.
Δεν τον ενδιαφέρει να συσσωρεύσει γνώσεις μέσα από βιβλία, γιατί η πραγματική γνώση είναι βιωματική και υπαρξιακή. Για αυτό ζει ελεύθερα και έντονα.
Ο πνευματικός άνθρωπος, είναι γεμάτος αγάπη και φως και τα προσφέρει από την καρδιά του, σε όλα τα πλάσματα του Σύμπαντος, χωρίς όρους και διακρίσεις, χωρίς να περιμένει κάτι ως ανταμοιβή.
Πάντα τον κυριεύει η χαρά και η αισιοδοξία και δεν είναι σοβαροφανής.
Για τους λόγους αυτούς, δεν τον επηρεάζουν κοινωνικοπολιτικά ή οικονομικά προβλήματα, δεν έχει ανάγκη να εμπλακεί σε καθημερινές ανθρώπινες συγκρούσεις, δεν χρησιμοποιεί θέατρα ελέγχου με σκοπό να επιβληθεί ή να “κλέψει” ενέργεια από άλλους. Δεν κρίνει κανέναν για τις πράξεις του, γιατί πρώτα έχει κρίνει τον εαυτό του και δεν μιλάει αρνητικά για άλλους όταν δεν είναι παρόντες. Δεν επιβάλει σε κανέναν τα πιστεύω και τις πεποιθήσεις του και δεν προσπαθεί να ελέγξει τα πάντα γύρω του.
Ακόμα και αν βρεθεί σε στιγμές αδυναμίας, ξέρει πώς θα τα καταφέρει, χωρίς να χάσει τον Εαυτό του.

ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΕΝΟΣ ΦΩΤΕΙΝΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ

Ένας Πολεμιστής δεν αφήνει εκείνον που θέλει να του κάνει κακό να τον συνοδεύσει. Πολύ περισσότερο, δεν θέλει να τον βλέπουν παρέα με εκείνους που επιθυμούν να “τον παρηγορήσουν”.
Αποφεύγει εκείνους που βρίσκονται δίπλα του μόνο σε περίπτωση ήττας· αυτοί οι ψεύτικοι φίλοι θέλουν να αποδείξουν ότι η αδυναμία ανταμείβει. Φέρνουν πάντα κακές ειδήσεις. Προσπαθούν διαρκώς να καταστρέψουν την εμπιστοσύνη του πολεμιστή κάτω από το μανδύα της “αλληλεγγύης”.
Όταν τον βλέπουν πληγωμένο, ξεσπούν σε κλάματα, αλλά βαθιά στην καρδιά τους είναι ευχαριστημένοι που ο πολεμιστής έχασε τη μάχη. Δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό αποτελεί μέρος της σύγκρουσης.
Οι πραγματικοί σύντροφοι ενός Πολεμιστή βρίσκονται πάντα στο πλευρό του, τόσο στις δύσκολες, όσο και στις ευνοϊκές στιγμές

Paulo Coelho ~ “Το εγχειρίδιο του Πολεμιστή του φωτός.”

ΑΝΩΤΕΡΕΣ "ΠΕΡΙΟΧΕΣ" ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ

Όταν νιώθετε ευάλωτοι, οτιδήποτε το αρνητικό συμβαίνει γύρω σας αναστατώνει και σας ενοχλεί όπως διάφορα γεγονότα ή η συμπεριφορά άλλων προς το μέρος σας και ούτω καθεξής.
Για να μην επηρεάζεστε από την αρνητικότητα, θα πρέπει να “ανέβετε” σε περιοχές όπου η αρνητικότητα δεν έχει πλέον “κατοχή” πάνω σας.
Μην αναρωτιέστε αν αυτές οι περιοχές υπάρχουν πραγματικά, γιατί υπάρχουν στον εαυτό σας, όπως ακριβώς υπάρχουν στο Σύμπαν. Και αν δεν το έχετε συνειδητοποιήσει αυτό ακόμη, είναι γιατί δεν έχετε εξασκηθεί στο να παρατηρείτε τον εαυτό σας.
Σίγουρα θα έχετε εκπλαγείτε με το πώς τα γεγονότα που σας στενοχώρησαν στο παρελθόν, δεν σας επηρεάζουν όταν επαναληφθούν υπό διαφορετικές συνθήκες.
Αυτό δεν σημαίνει πως έχετε χάσει κάθε αίσθηση του συναισθήματος, αλλά κάποιο λόγο η συνείδησή σας έχει αυξηθεί σε τέτοιο επίπεδο, όπου αυτά τα γεγονότα δεν μπορούν πλέον να τη φτάσουν. Αυτό είναι η απόδειξη πως υπάρχουν περιοχές εντός ανθρώπων, όπου η αρνητικότητα δεν μπορεί πλέον να ασκήσει κανέναν έλεγχο.

ΤΕΣΤ ΦΤΩΧΕΙΑΣ

Βασισμένο σ’ ένα αρχικό κείμενο του Ισπανού Josep J. που μετέφρασε ο Γεώργιος Σ. Βλάχος....

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.
Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:
«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»
«Ωραία» απάντησε ο γιος ονειροπολώντας.
«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.
Ο γιος απάντησε:
- Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί έχουν άλογα, σκύλους, γάτες, κατσίκες και κουνέλια
- Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα πανέμορφο ποτάμι δίχως τέλος
- Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα…
- Εμείς παίζουμε και ζούμε στην εικονική πραγματικότητα του play station ενώ αυτοί παίζουν και τρέχουν στα λιβάδια χωρίς να φοβούνται τ’ αυτοκίνητα
- Εμείς τρώμε συσκευασμένα έτοιμα φαγητά γεμάτα συντηρητικά, ενώ αυτοί αγνά λαχανικά από το κήπο τους και φρέσκα φρούτα από τα δέντρα
- Εμείς έχουμε έπιπλα και πόρτες από πλαστικό, σκεύη από πλαστικό, παιχνίδια από πλαστικό, ενώ αυτοί ζουν σε σπίτια φτιαγμένα από υλικά που παίρνουν από τη φύση: ξύλο, πέτρα, λάσπη, σίδερο.
- Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τη γη τους, την οικογένειά τους.
Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του…
Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:
«Σ’ ευχαριστώ, μπαμπά, που μας δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε…»

ΔΕΛΦΙΚΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ Ή ΠΥΘΙΑΣ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Στον πρόναο του Ναού του Απόλλωνος στους Δελφούς, ήταν γραμμένα τα δύο περίφημα Δελφικά παραγγέλματα:
ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ και ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ.
Ανάμεσά τούς ήταν το το Δελφικό Ε (ΕΨΙΛΟΝ) ή αλλιώς «Έψιλον εν Δελφοίς» ή ΕΙ.
Μαζί με άλλα 145 ακόμη, δηλαδή 147 συνολικά, ήταν οι υποθήκες για στις επόμενες γενιές.

Τα περισσότερα από αυτά τα παραγγέλματα ανήκαν στους 7 σοφούς της αρχαιότητας, οι οποίοι ήταν: Θαλής ο Μιλήσιος, Πιττακός ο Μυτιληναίος, Βίας ο Πρηνεύς, Σόλων ο Αθηναίος, Κλεόβουλος ο Ρόδιος, Περίανδρος ο Κορίνθιος, Χίλων ο Λακεδαιμόνιος.


ΕΠΟΥ ΘΕΩ (ΑΚΟΛΟΥΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟ)

ΝΟΜΩ ΠΕΙΘΟΥ ( ΝΑ ΠΕΙΘΑΡΧΕΙΣ ΣΤΟ ΝΟΜΟ)

ΘΕΟΥΣ ΣΕΒΟΥ (ΝΑ ΣΕΒΕΣΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ)

ΓΟΝΕΙΣ ΑΙΔΟΥ (ΝΑ ΣΕΒΕΣΑΙ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ)

ΗΤΤΩ ΥΠΕΡ ΔΙΚΑΙΟΥ (ΝΑ ΚΑΤΑΒΑΛΕΣΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ)

ΓΝΩΘΙ ΜΑΘΩΝ (ΓΝΩΡΙΣΕ ΑΦΟΥ ΜΑΘΕΙΣ)

ΑΚΟΥΣΑΣ ΝΟΕΙ (ΚΑΤΑΝΟΗΣΕ ΑΦΟΥ ΑΚΟΥΣΕΙΣ)

ΣΑΥΤΟΝ ΙΣΘΙ (ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ)

ΕΣΤΙΑΝ ΤΙΜΑ (ΝΑ ΤΙΜΑΣ ΤΗΝ ΕΣΤΙΑ ΣΟΥ)

ΑΡΧΕ ΣΕΑΥΤΟΥ (ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ)

ΦΙΛΟΥΣ ΒΟΗΘΕ (ΝΑ ΒΟΗΘΑΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ)

ΘΥΜΟΥ ΚΡΑΤΕ (ΝΑ ΣΥΓΚΡΑΤΕΙΣ ΤΟ ΘΥΜΟ ΣΟΥ)

ΟΡΚΩ ΜΗ ΧΡΩ (ΝΑ ΜΗΝ ΟΡΚΙΖΕΣΑΙ)

ΦΙΛΙΑΝ ΑΓΑΠΑ (ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΤΗ ΦΙΛΙΑ)

ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΑΝΤΕΧΟΥ (ΝΑ ΠΡΟΣΗΛΩΝΕΣΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΟΥ)

ΣΟΦΙΑΝ ΖΗΤΕΙ (ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΑΣ ΤΗ ΣΟΦΙΑ)

ΨΕΓΕ ΜΗΔΕΝΑ (ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ)

ΕΠΑΙΝΕΙ ΑΡΕΤΗΝ (ΝΑ ΕΠΑΙΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ)

ΠΡΑΤΤΕ ΔΙΚΑΙΑ (ΝΑ ΠΡΑΤΤΕΙΣ ΔΙΚΑΙΑ)

ΦΙΛΟΙΣ ΕΥΝΟΕΙ (ΝΑ ΕΥΝΟΕΙΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ)

ΕΧΘΡΟΥΣ ΑΜΥΝΟΥ (ΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΣΣΕΣΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ)

ΕΥΓΕΝΕΙΑΝ ΑΣΚΕΙ (ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΓΕΝΗΣ)

ΚΑΚΙΑΣ ΑΠΕΧΟΥ (ΝΑ ΑΠΕΧΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ)

ΕΥΦΗΜΟΣ ΙΣΘΙ (ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΛΗ ΦΗΜΗ)

ΑΚΟΥΕ ΠΑΝΤΑ (ΝΑ ΑΚΟΥΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ)

ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ (ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΕΡΒΑΛΛΕΙΣ)

ΧΡΟΝΟΥ ΦΕΙΔΟΥ (ΝΑ ΜΗ ΣΠΑΤΑΛΑΣ ΤΟ ΧΡΟΝΟ)

ΥΒΡΙΝ ΜΙΣΕΙ (ΝΑ ΜΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΥΒΡΗ)

ΙΚΕΤΑΣ ΑΙΔΟΥ (ΝΑ ΣΕΒΕΣΑΙ ΤΟΥΣ ΙΚΕΤΕΣ)

ΥΙΟΥΣ ΠΑΙΔΕΥΕ ( ΝΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΕΙΣ ΤΟΥΣ ΓΙΟΥΣ ΣΟΥ)

ΈΧΩΝ ΧΑΡΙΖΟΥ (ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ, ΝΑ ΧΑΡΙΖΕΙΣ)

ΔΟΛΟΝ ΦΟΒΟΥ (ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΟ ΔΟΛΟ)

ΕΥΛΟΓΕΙ ΠΑΝΤΑΣ (ΝΑ ΛΕΣ ΚΑΛΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ)

ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΓΙΝΟΥ (ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ)

ΟΣΙΑ ΚΡΙΝΕ (ΝΑ ΚΡΙΝΕΙΣ ΤΑ ΟΣΙΑ)

ΓΝΟΥΣ ΠΡΑΤΤΕ (ΝΑ ΠΡΑΤΤΕΙΣ ΜΕ ΕΠΙΓΝΩΣΗ)

ΦΟΝΟΥ ΑΠΕΧΟΥ ( ΝΑ ΜΗ ΦΟΝΕΥΕΙΣ)

ΣΟΦΟΙΣ ΧΡΩ (ΝΑ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΕΣΑΙ ΜΕ ΣΟΦΟΥΣ)

ΗΘΟΣ ΔΟΚΙΜΑΖΕ (ΝΑ ΕΠΙΔΟΚΙΜΑΖΕΙΣ ΤΟ ΗΘΟΣ)

ΥΦΟΡΩ ΜΗΔΕΝΑ (ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΧΥΠΟΠΤΟΣ)

ΤΕΧΝΗ ΧΡΩ (ΝΑ ΑΣΚΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ)

ΕΥΕΡΓΕΣΙΑΣ ΤΙΜΑ (ΝΑ ΤΙΜΑΣ ΤΙΣ ΕΥΕΡΓΕΣΙΕΣ)

ΦΘΟΝΕΙ ΜΗΔΕΝΙ (ΝΑ ΜΗ ΦΘΟΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ)

ΕΛΠΙΔΑ ΑΙΝΕΙ ( ΝΑ ΔΟΞΑΖΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ)

ΔΙΑΒΟΛΗΝ ΜΙΣΕΙ (ΝΑ ΜΙΣΕΙΣ ΤΗ ΔΙΑΒΟΛΗ)

ΔΙΚΑΙΩΣ ΚΤΩ. (ΝΑ ΑΠΟΚΤΑΣ ΔΙΚΑΙΑ)

ΑΓΑΘΟΥΣ ΤΙΜΑ ( ΝΑ ΤΙΜΑΣ ΤΟΥΣ ΑΓΑΘΟΥΣ)

ΑΙΣΧΥΝΗΝ ΣΕΒΟΥ ( ΝΑ ΣΕΒΕΣΑΙ ΤΗΝ ΕΝΤΡΟΠΗ)

ΕΥΤΥΧΙΑΝ ΕΥΧΟΥ (ΝΑ ΕΥΧΕΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ)

ΕΡΓΑΣΟΥ ΚΤΗΤΑ (ΝΑ ΚΟΠΙΑΖΕΙΣ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΞΙΑ ΚΤΗΣΗΣ)

ΕΡΙΝ ΜΙΣΕΙ ( ΝΑ ΜΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΕΡΙΔΑ)

ΟΝΕΙΔΟΣ ΕΧΘΑΙΡΕ (ΝΑ ΕΧΘΡΕΥΕΣΑΙ ΤΟΝ ΧΛΕΥΑΣΜΟ)

ΓΛΩΣΣΑΝ ΙΣΧΕ (ΝΑ ΣΥΓΚΡΑΤΕΙΣ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΟΥ)

ΥΒΡΙΝ ΑΜΥΝΟΥ (ΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΣΣΕΣΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΒΡΗ)

ΚΡΙΝΕ ΔΙΚΑΙΑ (ΝΑ ΚΡΙΝΕΙΣ ΔΙΚΑΙΑ)

ΛΕΓΕ ΕΙΔΩΣ (ΝΑ ΛΕΣ ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ)

ΒΙΑΣ ΜΗ ΕΧΟΥ (ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙΣ ΒΙΑ)

ΟΜΙΛΕΙ ΠΡΑΩΣ (ΝΑ ΟΜΙΛΕΙΣ ΜΕ ΠΡΑΟΤΗΤΑ)

ΦΙΛΟΦΡΟΝΕΙ ΠΑΣΙΝ (ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΦΙΛΙΚΟΣ ΜΕ ΟΛΟΥΣ)

ΓΛΩΤΤΗΣ ΑΡΧΕ (ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙΣ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΟΥ)

ΣΕΑΥΤΟΝ ΕΥ ΠΟΙΕΙ (ΝΑ ΕΥΕΡΓΕΤΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ)

ΕΥΠΡΟΣΗΓΟΡΟΣ ΓΙΝΟΥ ( ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΠΡΟΣΗΓΟΡΟΣ)

ΑΠΟΚΡΙΝΟΥ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ( ΝΑ ΑΠΟΚΡΙΝΕΣΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΚΑΙΡΟ)

ΠΟΝΕΙ ΜΕΤΑ ΔΙΚΑΙΟΥ (ΝΑ ΚΟΠΙΑΖΕΙΣ ΔΙΚΑΙΑ)

ΠΡΑΤΤΕ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΩΣ (ΝΑ ΠΡΑΤΤΕΙΣ ΜΕ ΣΙΓΟΥΡΙΑ)

ΑΜΑΡΤΑΝΩΝ ΜΕΤΑΝΟΕΙ (ΟΤΑΝ ΣΦΑΛΛΕΙΣ, ΝΑ ΜΕΤΑΝΟΕΙΣ)

ΟΦΘΑΛΜΟΥ ΚΡΑΤΕΙ (ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙΣ ΤΩΝ ΟΦΘΑΛΜΩΝ ΣΟΥ)

ΒΟΥΛΕΥΟΥ ΧΡΗΣΙΜΑ (ΝΑ ΣΚΕΠΤΕΣΑΙ ΤΑ ΧΡΗΣΙΜΑ)

ΦΙΛΙΑΝ ΦΥΛΑΣΣΕ (ΝΑ ΦΥΛΑΤΤΕΙΣ ΤΗ ΦΙΛΙΑ)

ΕΥΓΝΩΜΩΝ ΓΙΝΟΥ (ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΓΝΩΜΩΝ)

ΟΜΟΝΟΙΑΝ ΔΙΩΚΕ (ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ)

ΑΡΡΗΤΑ ΜΗ ΛΕΓΕ ( ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΣ ΤΑ ΑΡΡΗΤΑ)

ΕΧΘΡΑΣ ΔΙΑΛΥΕ (ΝΑ ΔΙΑΛΥΕΙΣ ΤΙΣ ΕΧΘΡΕΣ)

ΓΗΡΑΣ ΠΡΟΣΔΕΧΟΥ ( ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΕΣΑΙ ΤΟ ΓΗΡΑΣ)

ΕΠΙ ΡΩΜΗ ΜΗ ΚΑΥΧΩ (ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΥΧΙΕΣΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΟΥ)

ΕΥΦΗΜΙΑΝ ΑΣΚΕΙ (ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙΣ ΚΑΛΗ ΦΗΜΗ)

ΑΠΕΧΘΕΙΑΝ ΦΕΥΓΕ (ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΕΧΘΕΙΑ)

ΠΛΟΥΤΕΙ ΔΙΚΑΙΩΣ. (ΝΑ ΠΛΟΥΤΙΖΕΙΣ ΔΙΚΑΙΑ)

ΚΑΚΙΑΝ ΜΙΣΕΙ. (ΝΑ ΜΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ)

ΜΑΝΘΑΝΩΝ ΜΗ ΚΑΜΝΕ (ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΥΡΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ)

ΟΥΣ ΤΡΕΦΕΙΣ ΑΓΑΠΑ ( ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΡΕΦΕΙΣ)

ΑΠΟΝΤΙ ΜΗ ΜΑΧΟΥ (ΝΑ ΜΗΝ ΜΑΧΕΣΑΙ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΩΝ)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΝ ΑΙΔΟΥ (ΝΑ ΣΕΒΕΣΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ)

ΝΕΩΤΕΡΟΝ ΔΙΔΑΣΚΕ (ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΤΕΡΟΥΣ)

ΠΛΟΥΤΩ ΑΠΟΣΤΕΙ (ΝΑ ΑΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΙΕΙΣΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ)

ΣΕΑΥΤΟΝ ΑΙΔΟΥ (ΝΑ ΣΕΒΕΣΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ)

ΜΗ ΑΡΧΕ ΥΒΡΙΖΩΝ (ΝΑ ΜΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙΣ ΜΕ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ)

ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ( ΝΑ ΣΤΕΦΑΝΩΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΣΟΥ)

ΘΝΗΣΚΕ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ (ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ)

ΕΠΙ ΝΕΚΡΩ ΜΗ ΓΕΛΑ ( ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΙΓΕΛΑΣ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ)

ΑΤΥΧΟΥΝΤΙ ΣΥΝΑΧΘΟΥ (ΝΑ ΣΥΜΠΑΣΧΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΔΥΣΤΥΧΗ)

ΤΥΧΗ ΜΗ ΠΙΣΤΕΥΕ (ΝΑ ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΤΗΝ ΤΥΧΗ)

ΤΕΛΕΥΤΑ ΑΛΥΠΟΣ (ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΛΥΠΗ)

ΝΑ ΖΕΙΣ, Ν' ΑΓΑΠΑΣ, ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ...

Αν έχετε αγάπη, μπορείτε και να την προσφέρετε. Αν δεν έχετε, τότε δεν έχετε και τίποτα να προσφέρετε. Ουσιαστικά, δεν τίθεται θέμα προσφοράς. Τίθεται θέμα μοιρασιάς.

Κι όμως, πόσοι άνθρωποι γύρω μας μοιράζονται συναισθήματα αγάπης; Η εποχή στην οποία ζούμε, μας έχει κάνει να τα θεωρούμε όλα θέματα προσφοράς και ζήτησης. Η νοοτροπία που κυριαρχεί είναι "δίνω για να πάρω και δεν δίνω αν δεν πάρω". Και είναι αυτή η νοοτροπία η οποία μας έχει κάνει κλειστούς και απόμακρους, καχύποπτους και μοναχικούς.

Προσπαθούμε να κατατάξουμε τους ανθρώπους σε ομάδες και τους χαρακτηρίζουμε με ετικέτες, αγνοώντας το γεγονός πως κάθε άνθρωπος έχει την δική του μοναδικότητα και γι' αυτό είναι ξεχωριστός.

Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να κάνουμε τον κάθε άνθρωπο ίδιο με όλους τους άλλους ενώ αυτό που θα έπρεπε να κάνουμε είναι να παρακινούμε τον καθένα να αναπτύξει και να ανακαλύψει την μοναδικότητα του.

Ο λογικός νους, ο δικός μας νους αμφισβητεί επιδεικτικά τη δύναμη της αγάπης. Η αγάπη μας φαίνεται φανταστικό κατασκεύασμα – την ονομάζουμε αυταπάτη, όπιο του πνεύματος , ιδεαλιστική σκέψη και αντιεπιστημονική ψευδαίσθηση. Είμαστε προκατειλημμένοι ενάντια σε κάθε θεωρία που προσπαθεί ν’ αποδείξει την δύναμη της αγάπης ανάμεσα σε άλλες θετικές δράσεις που καθορίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά και προσωπικότητα, επηρεάζουν την πορεία της βιολογικής, κοινωνικής, ηθικής και πνευματικής εξέλιξης, επιδρούν στην κατεύθυνση των πολιτικών γεγονότων, διαμορφώνουν κοινωνικούς θεσμούς και πολιτισμούς.

Πραγματικά σε λυπάμαι αν διευθύνει τη ζωή σου μόνο αυτό που μπορεί να μετρηθεί, γιατί εμένα με κεντρίζει το απροσμέτρητο. Με κεντρίζουν τα όνειρα, όχι μόνο αυτό που είναι μπροστά μου. Δε δίνω δεκάρα γι’ αυτό που βρίσκεται μπροστά μου. Αυτό το βλέπω. Αν θέλεις να περάσεις τη ζωή σου μετρώντας το είναι δικαίωμά σου, εμένα όμως με ενδιαφέρει αυτό που βρίσκεται πιο έξω. Υπάρχουν τόσα που δε βλέπουμε, δεν πιάνουμε, δε νιώθουμε, δεν καταλαβαίνουμε.

Υποθέτουμε πως η πραγματικότητα είναι αυτό το κουτί που μας βάλανε μέσα, κι όμως σας βεβαιώνω πως δεν είναι έτσι. Ανοίξτε την πόρτα κάποτε και κοιτάξτε τι υπάρχει έξω. Το όνειρο του σήμερα θα είναι η πραγματικότητα του αύριο. Κι όμως έχουμε ξεχάσει να ονειρευόμαστε.

Leo Buscaglia
(Να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις)

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ...

Σε πολλές πνευματικές παραδόσεις υπάρχει μόνο ένα σημαντικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί, και το ερώτημα αυτό είναι: " Ποιος είμαι;"
Όταν αρχίσουμε να το απαντάμε, γεμίζουμε με εικόνες και ιδανικά -τις αρνητικές εικόνες του εαυτού μας που θέλουμε να τις αλλάξουμε και τις τέλειες θετικές εικόνες κάποιου πνευματικού όντος- ωστόσο το πνευματικό μονοπάτι δεν αφορά τόσο πολύ το να αλλάξουμε τον εαυτό μας όσο το να αφουγκραστούμε και να ακούσουμε τα θεμελιώδη στοιχεία του είναι μας.
~ Τζακ Κόρφιλντ (Βουδιστής Δάσκαλος) στο βιβλίο του " Ένα μονοπάτι με καρδιά"~

Ο ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Ο πνευματικός πολεμιστής δεν έχει άλλο εχθρό από τον εαυτό του. Ο αγώνας γίνεται πάντα εναντίον του εαυτού. Δεν μπορεί να ελέγξει τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι θα φερθούν προς εκείνον, αλλά μπορεί να ρυθμίσει τις δικές του ενέργειες και αντιδράσεις. O Sensei Uyeshiba μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή τέχνη του πολεμιστή είναι να παραλαμβάνει το πνεύμα του σύμπαντος και να εξαπλώνει την ειρήνη του. Ο ορισμός του για τον Τρόπο του Πολεμιστή είναι η αγάπη.
 ~  Vernon Kitabu Turner ~

ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΠΡΟΒΑΤΟ

 
Μια παλιά ιστορία ζεν, μιλάει για ένα λιοντάρι που ανατράφηκε από πρόβατα και νόμιζε πως ήταν και αυτό πρόβατο.

Δεν είχε τι και ποιος ήταν, γιατί γύρω του έβλεπε μόνο πρόβατα. Ζούσε μαζί τους, έβοσκε μαζί τους, έπαιζε μαζί τους, μεγάλωνε μαζί τους. Δεν είχε βρυχηθεί ποτέ όπως τα λιοντάρια, δεν είχε μείνει ποτέ μόνο του όπως μένουν τα λιοντάρια. Ήταν συνέχεια στο ζεστό, ασφαλές και σίγουρο περιβάλλον των προβάτων. Και τα πρόβατα το είχαν συνηθίσει τόσο που δεν τους φαινόταν διαφορετικό από αυτά.
Κάποια μέρα όμως, πέρασε από εκεί ένα γέρικο λιοντάρι και είδε το νεαρό να ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος των προβάτων. Το πλησίασε, αλλά αυτό φοβήθηκε γιατί πίστευε πως το άγριο αυτό ζώο θα του έκανε κακό. Το γέρικο λιοντάρι όμως του ζήτησε να τον ακολουθήσει σε μια λίμνη εκεί κοντά. Αυτό πήγε απρόθυμα και φοβισμένα, σαν πρόβατο, για να μην δείξει την αντίρρησή του στο “δυνατό” λιοντάρι. Μόλις έφτασαν στη λίμνη, το γέρικο λιοντάρι έδειξε στο νεαρό την αντανάκλαση του.
“Αυτός είσαι”, του είπε και τότε το νεαρό λιοντάρι κατάλαβε, ένοιωσε όλη την δύναμη και έβγαλε έναν δυνατό βρυχηθμό.

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΛΙΟΝΤΑΡΙ, ΑΛΛΑ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ "ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΙ" ΚΑΙ ΜΑΣ "ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΖΕΙ" ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΠΡΟΒΑΤΑ. ΣΚΛΑΒΟΙ ΤΩΝ ΓΥΡΩ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΜΑΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ. ΓΙΑΤΙ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΓΝΩΜΕΣ ΚΑΙ ΤΑ "ΠΡΕΠΕΙ" ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ, ΝΑ ΜΑΣ ΟΡΙΣΟΥΝ ΤΟ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ.
ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΟΥΝ ΜΙΑ ΨΕΥΤΙΚΗ "ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ", ΑΡΕΣΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ, ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΡΕΣΤΟΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.
ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΤΕΝΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΕΠΙΒΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΜΕ ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΚΙΝΗΘΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ.
ΜΗΠΩΣ ΟΜΩΣ ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΜΑΣ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ;
ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ Ή ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΘΕΛΕΙ ΠΡΟΒΑΤΑ;

ΕΛΛΑΣ ~ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

ΕΛΛΑΣ= ΓΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

ΕΛ= ΦΩΣ + ΛΑΣ= ΧΩΜΑ, ΓΗ

ΑΡΕΤΕΣ, ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΙΔΑΝΙΚΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ.

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΙΣ ΑΡΕΑ

Άρη, Μεγάλε Πατερά.

Εσύ που πάντα βρίσκεσαι διπλά μου

Δώσε μου Θάρρος και Δύναμη.

Με Ξίφος την Αυτογνωσία, Κράνος τη Σοφία

και ασπίδα την Αφοβία, βοήθησε με να αναγνωρίζω τους εχθρούς μου, να μην τους υποτιμώ, αλλά και να μην υπερτιμώ τον Εαυτό μου.

Δίδαξε μου το δίκαιο και προστάτεψε με από τα πάθη.

Πολύτιμες οι Οδηγίες σου, Μακάριε Πατέρα.

Με οδηγό το Φως και την Αγάπη, ο πόλεμος δεν έχει πια το ίδιο βάρος, γίνεται Έμπνευση για Ζωή στην Ψυχή του Πολεμιστή Φωτός.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ЭЄ

ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ ΦΩΤΕΙΝΑ ΑΔΕΛΦΙΑ

ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΑΥΤΟ ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΦΩΤΟΣ!

ΓΙΑ ΑΡΧΗ, ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ.
ΟΠΩΣ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΔΙΑΝΥΟΥΜΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΗΤΗ.
ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΑΥΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΤΙΣ ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΜΑΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΤΑ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΟΥΜΕ ΓΑΙΑ.
ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΗΡΘΑΝ ΒΙΑΙΑ, ΑΛΛΕΣ ΠΑΛΙ ΗΡΘΑΝ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ.
ΟΛΕΣ ΟΜΩΣ ΜΑΣ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ ΕΜΜΕΣΑ Ή ΑΜΕΣΑ.

ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΑΥΤΟ ΘΑ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΑΥΤΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ ΜΕ ΘΕΜΑΤΑ ΟΠΩΣ:

• ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

• ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ

• ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

• ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ

• ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ - ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ
  
• ΧΟΡΤΟΦΑΓΙΑ

• ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

• ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
  

ΚΑΛΟΔΕΧΟΥΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ.

ΜΙΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΜΟΝΟ: Ο,ΤΙ ΑΝΑΡΤΙΕΤΑΙ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΣΜΙΑ. GREEKLISH ΚΑΙ ΥΒΡΙΣΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΘΑ ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ.

ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ

ЭЄ